Kto jest Bóg? ('Złoty Wiek'
nr 7/1925)
Zanim można poznać Boga i
pojąć Jego wielki plan, trzeba wierzyć, że On jest i że nagrodę daje
tym, którzy go szukają. — Do Żydów 11:6. Lecz w jaki sposób można
wierzyć? Do tego trzeba posiadać pewien stopień znajomości, trzeba
coś wiedzieć o Bogu. A jakże można wiedzieć, że jest Bóg? Skupmy
uwagą na niektórych rzeczach powszednich i wywiedźmy z tej
obserwacji logiczne wnioski.
Popatrzmy
na kwiaty w ogródku. Ta sama ziemia wydalę nieskończoną ilość
przeróżnych barw i odcieni. Z tejże ziemi wyrastają wielorakie
drzewa i krzewy i rodzą najróżnorodniejsze owoce. Mądrość,
przewyższająca ludzką mądrość, przejawia się w tych rzeczach.
Spójrzmy na pola, góry i rzeki, spójrzmy na oceany, po których
majestatycznie mkną okręty! Czy nie czujemy wówczas w głębi serca,
że ten, który stworzył te rzeczy, większy jest niż wszystko, co
widzimy?
Zwróćmy
wzrok ku niebu i policzmy, jeśli możemy, stałe gwiazdy i planety,
które cicho suną przez przestworza. Choć są śród nich o wiele
większe niż Ziemia, jednak każda z nich prawidłowo i cicho obiega
swoją drogę. Przez przypadek planety nie mogły znaleźć się w tych
ściśle oznaczonych kolejach, to rzecz pewna i każdy rozsądny
człowiek pojmie, że istota, posiadająca bezprzykładną inteligencję,
je tam umieściła. Gdy król Daniel kiedyś spoglądał na cuda
stworzenia, wielkość Stwórcy przejęła go tak głębokim podziwem, że
napisał następujące słowa. „Niebiosa opowiadają chwalę Bożą, a
rozpostarcie [firmament] dzieło rąk Jego oznajmuje. Dzień dniowi
podaje słowo, a noc nocy pokazuje umiejętność. [Dzień opowiada o tem
dniowi, a noc zwiastuje o tem nocy.) Niemasz języka ani mowy,
gdzieby głosu ich słychać nie było. Na wszystką ziemię wyszedł
porządek ich [wielkość ich świadectwa], a na kończyny okręgu ziemi
słowa ich.” — Psalm 19:2-5.
Przypatrzmy
się człowiekowi. Jakiem cudownem dziełem jest organizm jego! Obaczmy
szkielet, to kostne rusztowanie, na którym wspierają się miękkie
części ciała — obaczmy mięśnie, które wykonywają ruchy. Układ
nerwowy to niby nader rozgałęziona sieć elektryczna, która przenosi
wiadomości z mózgu do wszystkich części ciała. Nadto człowiek
obdarzony jest zdolnością myślenia. On posiada moc wymyślania planów
i wcielania ich w czyn. Zaiste, najwspanialszej maszyny nawet nie
można przyrównać do człowieka, gdyż żadna nie odznacza się tak
misterną budową i harmonią myśli i czynu. A któż jest stwórcą togo
cudownego żywego mechanizmu? Musimy przyznać, że jest siła, która
zainicjowała i stworzyła wszystko, z czego składa się wszechświat,
zarówno rzeczy widzialne, jak i dla nas niewidzialne. Któż więc jest
tą siłą? Jest nią
Jehowa
— wielki Bóg wszechświata. — Psalm 83:19; 1 Mojżeszowa 17:1; 2
Mojżeszowa 6:3 i 20:2-5
Imię Jehowa
znaczy istniejący sam z siebie. Jehowa nie miał początku i nie ma
końca i Mojżesz o Nim napisał: „Od wieków aż na wieki Tyś jest
Bogiem.” — Psalm 90:2; Izajasz 26:4. On jest wszechmogący i nikt nie
posiada Jego majestatu i chwały. — Izajasz 42:8. On jest wielkim
Stwórcą wszechrzeczy. — Izajasz 40:28; 1 Mojżeszowa 1:1.
Sprawiedliwość, moc, miłość i mądrość stanowią podstawowe cechy
Jego. One są ściśle z sobą złączone i przez wszystkie czasy działają
w zupełnej harmonji, a On, którego one cechują, objawia je w
rozmaitym czasie w rozmaity sposób. Wielokrotnie On ukazał te
przymioty charakteru w sposób szczególny.
Sprawiedliwość Boża przejawiła się w wymierzeniu kary za
przestąpienie prawa. Moc Boża ujawnia się w potopie, który zniszczył
wszystko na ziemi. Miłość Boża uwydatniła się szczególnie w
ofiarowaniu nade wszystko umiłowanego syna w celu umożliwienia
ludzkości powrotu do życia. Mądrość Boża objawia się w Jego
wspaniałym planie, który On stopniowo wprowadza w życie i w który
zezwala wglądać ludziom. Te Boskie przymioty nie mają granic. Bóg
jest tak mądry, że znał koniec przed początkiem i wówczas już
nakreślił najdrobniejsze szczegóły Swego wielkiego planu. — Dzieje
Apostolskie 15:18.
Boskie
Objawienie.
Wszyscy
przyznają, że człowiek jest najwyższym typem wszystkich istot,
żyjących na ziemi. Inteligencja jego daleko przechodzi inteligencję
wszystkich innych ziemskich istot. Zaprawdę, człowiek jest cudownie
i misternie uczyniony! — Psalm 139:14-15. Czy on nie powinien
spodziewać się, że Bóg objawi mu nieco o Swojej wielkości i o Swoich
zamiarach względem niego? Czy oczekiwanie takie nie byłoby rozsądne?
Owszem, ono jest całkiem uzasadnione — i Bóg objawił człowiekowi
Swój plan. Objawienie to znajduje się w owej cudownej księdze, jaką
jest Pismo Św. czyli bibija.
Kto napisał
biblię? To, co znamy pod nazwą Starego Testamentu, napisali święci
mężowie dawnych czasów, których niewidzialna moc Boża pędziła do
ułożenia na piśmie tego, czem ich natchnęła. — 2 list Piotra 1:21; 2
Samuelowa 23:2; ew. Łukasza 1:70. Nowy Testament składa się ze słów
Jezusa Chrystusa, Syna Bożego, który mówił, jak nigdy żaden człowiek
(ew. Jana 7:46) i słowa którego zostały spisane przez tych, którzy
Go słuchali i byli świadkami Jego czynów. Oprócz tego w skład Nowego
Testamentu wchodzą świadectwa uczniów Chrystusa,
którzy pisali pod natchnieniem, odebranem od Boga.
Duch Święty
oznacza niewidzialną siłę czyli wpływ Jehowy — i jest święty, bo Bóg
jest święty. Ta silą Jehowy zapładniała umysły szczerych mężów,
którzy miłowali sprawiedliwość i byli oddani jej sprawie i kierowała
nimi przy zapisywaniu Boskich słów czyli przy pisaniu bibiji. Duch
Boży — niewidzialna moc Boża lub niewidzialny wpływ Boży — unosił
się nad wodami, działając twórczo. — 1 Mojżeszowa 1:2. Tak samo
niewidzialna siła Boża wpływała na wybranych mężów, wskazując im, co
mieli pisać. W ten sposób Mojżesz napisał pierwsze pięć ksiąg biblji.
Niewidzialna moc Boża czyli niewidzialny wpływ Boży t.j. Duch Święty
zapłodnił czyli natchnął zdolność myślenia Mojżesza, przez co
przysposobił go do spisania najważniejszych wypadków, jakie zaszły i
do napisania prawa Bożego, które było dane narodowi Izraelskiemu
przez niego. W żaden, inny sposób nie mogła być napisana dokładna
historia stworzenia. Dlatego te fakty i prawdy były napisane pod
Boskiem natchnieniem. — 2 list do Tymoteusza 3:16; Hiob 32:8. Jest
dwudziestu czterech proroczych pisarzy, którzy przepowiedzieli
wielkie zajścia, jakie miały się rozebrać na Ziemi. Ich opisy
przyszłych wydarzeń nie były napisane w jednym czasie. Przeciwnie,
one powstały w czasach bardzo od siebie odległych i w bardzo
rozbieżnych warunkach, a jednak świadectwa ich są zgodne.
Historia
jest starannie sporządzonem sprawozdaniem o minionych wydarzeniach z
uwzględnieniem chronologicznego porządku.
Proroctwo jest
sprawozdaniem
o wypadkach, które mają nastąpić w przyszłości. Inaczej
powiedziawszy, proroctwo jest historią, napisaną przed wydarzeniem
się.
Ludzki
rozum nie jest w stanie przepowiadać faktów, które mają zajść w
przyszłości. To może czynić tylko duch Boży. Ponieważ biblia
przepowiedziała pewne wypadki, które były opisane setki lat przed
ich urzeczywistnieniem się i ponieważ jest stwierdzone, że te
wypadki faktycznie rozegrały się, posiadamy przekonywający dowód, że
osoby, które z góry opisany te przyszłe zajścia, były prowadzone
duchem Bożym i że przepowiednie ich powstały pod Boskiem
natchnieniem.
Ilustracją
powyższego punktu mogą być samoloty i telegraf bez drutu. Bóg
przepowiedział te wynalazki przez Swoich świętych proroków przed
wieloma wiekami. — Hiob 38:35; Izajasz 60:8. Kolej jest znana
niecałe sto lat, a jednak prorok Pański opisał ją setki lat temu i
przepowiedział, że pociągi będą używane przez ogół w czasie końca,
kiedy Pan będzie czynił przygotowania do ustanowienia Swego
królestwa. — Nahum 2:3-6. Bóg przepowiedział również, że w owym
czasie będą „biegać tam i sam”, że ludzie będą używać środków
komunikacyjnych, np. samochodów, tramwai i t.p. — Daniel 12:4.
Tłumaczenie angielskie. — Żaden człowiek w naszym czasie nie jest
mędrszy niż Salomon, jednakże w ostatnich 125 latach wynalazki
ogromnie się rozmnożyły i wiedza bardzo wzrosła, dlatego że nadszedł
czas przez Boga przeznaczony i dlatego że prorocy przed wieloma
wiekami przepowiedzieli, że to się stanie.
Przez
Swoich świętych proroków Bóg przepowiedział, że na świat przyjdzie
wielki mąż, który urodzi się jako Żyd (5 Mojżeszowa 18:15) w
Betleemie (Micheasz 5:2), że on przyjdzie do swego własnego narodu,
lecz że ten go nie przyjmie; że będzie mężem boleści i wzgardzonym
przez ludzi (Izajasz 53:1-3); że jako król wiedzie na oślęciu do
Jerozolimy (Zacharjasz 9:9), lecz że Żydzi nim pogardzą (Izajasz
53:3) i że zostanie wydany za trzydzieści srebrników (Zachariasz
11:12); że umrze, ale nie za siebie (Daniel 9:26 tłumaczenie
angielskie); że nie bidzie sprawiedliwej przyczyny do zadania mu
śmierci (Izajasz 53:8, 9, 11), lecz że mimo to będzie zaliczony do
przestępców (Izajasz 53:12); że umrze gwałtowną śmiercią, lecz że
golenie jego nie będą złamane (Psalm 34:20); że nie bidzie oglądał
skażenia i że zmartwychwstanie (Psalm 16:10). Wszystkie te proroctwa
ziściły się na Jezusie z Nazaretu, wielkim nauczycielu, który żył w
okolicy Jeruzalemu i tam umarł.
Wszystkie
przytoczone fakty stwierdzała, że bibija została napisana przez
świętych mężów dawnych czasów, którzy podczas układania jej byli
natchnieni mocą Jehowy, — że jest pismem, sporządzonem przez Boga,
by była drogowskazem dla ludzi na drodze sprawiedliwości, — że jest
Boskim utworem, oznajmującym przeznaczenie człowieka.
Prorocy,
którzy układali na piśmie zarządzenia Boże, nie rozumieli, co
pisali. Wiedzieli, coprawda, że pisali o czemś, co miało nastąpić w
przyszłości, lecz nie wiedzieli, jak i kiedy to się miało stać. Oni
gorliwie badali wszystkie wiadome im źródła w celu zrozumienia
rzeczywistego znaczenia tych proroctw, gdyż pragnęli wiedzieć, kiedy
one się wypełnią i jakim bidzie wskazany czas. Szczególnie
prorokowali o przyjściu Jezusa, o Jego cierpieniach, śmierci i
zmartwychwstaniu, lecz choć dokładali starań, nie rozumieli swoich
przepowiedni. — 1 list Piotra 1:10, 12. Nawet aniołowie, którzy
wiedzieli, że prorocy w ten sposób pisali, nie rozumieli tych
rzeczy, aczkolwiek chętnie byliby wejrzeli w Boski plan. Bóg objawił
Swój wielki plan we właściwym czasie czyli w czasie przez Niego
oznaczonym, zaś do tego czasu trzymał go w tajemnicy.
Boski plan zatem oznacza
postanowienie Jehowy, dotyczące po pierwsze stworzenia wszystkiego,
co zostało stworzone, powtóre wykonania Jego zamiarów względem Jego
stworzeń. Pierwszą istotą, rozumiejącą Boski plan, był Jezus, który
przed przyjściem na ziemię był Logosem czyli Słowem (ew. Jana 1:1),
mówiącym i działającym w zastępstwie Jehowy. Piąty rozdział
Objawienia przedstawia nam cudowny obraz. Jehowa jest wyobrażony siedząc na stolicy i trzymając w prawej ręce
księgę czyli zwój, zawierający Jego wielki plan. Ręka jest
wyobrażeniem mocy, a trzymanie w ręku tego zwoju oznacza, że jedynie
Jehowa władał tym wielkim planem. Dalej obraz ten pokazuje anioła
czyli posłannika, wołającego wielkim głosem: „Kto jest godzien
otworzyć tę księgę i odpieczętować pieczęci jej?” — Objawienie 5:2.
W niebie były zastępy aniołów — istot świętych, lecz zarówno nikt z
nich, jak też nikt z ludzi nie mógł odpieczętować tego zwoju ani
wedrzeć w niego.
Jeden z
tytułów nadanych Jezusowi jest „Lew z pokolenia Judy”. Ten wielki i
potężny władca — umiłowany Syn Boży, później nazwany Jezusem —
otrzymał prawo zerwania pieczęci i otworzenia księgi. Tu
symbolicznie jest przedstawione, jak Jehowa oznajmił Swój plan Swemu
umiłowanemu Synowi: „I spojrzałem, a oto miedzy stolicą... Baranek
stał jako zabity, mając siedem rogów i siedem oczy... ten przyszedł
i wziął one księgę z prawej ręki siedzącego na stolicy.” —
Objawienie 5:6, 7.
Liczba
siedem
wyobraża doskonałość, róg wyobraża moc, a oczy wyobrażają mądrość.
Tylko On — Baranek — przedstawiony jest w tym obrazie, jako
posiadający doskonałą moc. i doskonałą mądrość, dlaczego też
otrzymał przywilej spełnienia tak wielkiego zadania. W omówionym
razie Jehowa po raz pierwszy objawił komuś Swój plan.
Odtąd od czasu do czasu objawiał części Jego ludziom, którzy
dokładali wszelkich starań, by go pojąć. Bóg zapowiedział, że
nagrodzi tych, którzy Go będą gorliwie szukali, pragnąc Go poznać.
Przeto możemy przystąpić do badania Jego planu w niepłonnej nadziei,
że On według Swego upodobania obdarzy w takiej mierze nas
znajomością Swoich zamiarów, jaka przyczyni się do naszego dobra i
szczęścia.
* wszelkie wyróżnienia
tekstu pochodzą od nas - red.
