Przekład Nowego Świata
From WikiBrooklyn
Pismo Święte w Przekładzie Nowego Świata to przekład Pisma Świętego firmowany przez anonimowy Komitet Przekładu Biblii Nowego Świata. Przekład ten jest używany jedynie przez Świadków Jehowy. Niestety, mimo powoływania się przez Strażnicę na pozytywne opinie osób uznawanych za autorytety biblijne (niektórzy z nich grozili nawet z tego powodu Strażnicy zaskarżeniem do sądu), przekład ten jest w środowisku biblistów uważany za tak tendencyjny, że zupełnie go dyskwalifikujący.
Przekładu na współczesny język angielski dokonywano wg. Strażnicy rzekomo bezpośrednio z języka hebrajskiego, aramejskiego i greckiego. Jednakże wielu biblistów, na podstawie analiz porównawczych, twierdzi że przekład ten jest jedynie tendencyjną modyfikacją innego angielskiego wydania Biblii.
Przekłady na inne języki dokonywane są już jednynie z przekładu angielskiego (rzekomo z uwzględnieniem języków oryginału).
Również wydanie w języku polskim jest przekładem wydania angielskiego, ale nawet porównanie wydania angielskiego i polskiego pozwala stwierdzić, że wbrew deklaracjom, nie zaznaczono w nim wielu ingerencji modyfikujących oryginalny tekst biblijny.
Według informacji zawartych w wydaniu z 2005 r., Przekład Nowego Świata ukazał się w nakładzie 123 568 266 egzemplarzy w 55 językach, z czego 35 języków to całe Pismo Święte w Przekładzie Nowego Świata, a 20 - Chrześcijańskie Pisma Greckie w Przekładzie Nowego Świata.
Spis treści |
Autorzy
Tłumaczenie przygotował "Komitet Przekładu Biblii Nowego Świata" (New World Bible Translation Committee), którego tajemniczego składu nigdy jednak nie podano. Tłumaczono to tym, że jego członkowie pragnęli zachować anonimowość, gdyż nie szukali chwały dla siebie, a o wartości przekładu miały świadczyć jego zalety, a nie wykształcenie tłumaczy.
Krytycy dokonanego przekładu twierdzą jednak, że jego autorzy muszą pozostawać anonimowi ponieważ żaden z nich nie znał języków oryginałów i nie był w stanie dokonać tłumaczenia, a rzekomy przekład z języków oryginału jest jedynie tendencyjną przeróbką jednego z istniejących już przekładów angielskich.
Według Raymonda V. Franza, byłego członka Ciała Kierowniczego Towarzystwa Strażnica, ujawniającego po swoim odejściu wewnętrzne mechanizmy działania Świadków Jehowy, w skład tego komitetu wchodzili między innymi: Fred Franz, Nathan Knorr, Albert Schroeder, Georg Gangas i Milton Henshel. Ale jeśli tak było, to rzeczywiście, pomiędzy tymi osobami nie było nikogo kto potrafiłby czytać w językach biblijnych. W tym składzie jedynie Fred Franz miał za sobą 3 semestry studiów wyższych, ale zaliczenie w ich trakcie 1 semestru nauki języka greckiego to jednak zbyt mało by na poważnie mówić o kompetencjach do tłumaczenia greckich oryginałów. W dodatku, choć Fred Franz twierdził że samodzielnie nauczył się hebrajskiego, to jednak gdy w roku 1954, zeznając pod przysięgą podczas przesłuchania na procesie w Szkocji, został poproszony o przeczytanie czegokolwiek z Księgi Rodzaju w języku hebrajskim, to nie potrafił tego zrobić...
Tajemniczy Komitet przekazał opracowany przez siebie tekst do Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania (Pensylwańskie Towarzystwo Biblijne i Traktatowe — Strażnica), oficyny wydawniczej Świadków Jehowy, by zajęła się jego drukowaniem, tłumaczeniem na inne ważniejsze języki i rozpowszechnianiem.
Historia wydań
Na początku w latach 1950-1960, przekład ten był opublikowany w sześciu kolejnych tomach, w roku 1961 udostępniono zrewidowane wydanie jednotomowe. Ponownie zrewidowane wydanie ukazało się w roku 1970. Ostatnie zrewidowane wydanie w języku angielskim pochodzi z roku 1984.
W języku polskim, najpierw w 1994 roku został opublikowany przekład z języka angielskiego 27 ksiąg Chrześcijańskich Pism Greckich. Jak podano w przedmowie do tego wydania przekładu, nie był on przełożony przez angielski New World Bible Translation Committee, ale przez polskich tłumaczy pracujących pod kierownictwem Watch Tower Bible and Tract Society of Pensylwania USA.
Następnie, w 1997 roku ukazało się w języku polskim wydanie zawierające tłumaczenie z języka angielskiego Pism Hebrajsko-Aramejskich (Starego Testamentu) oraz zrewidowaną wersję opublikowanego w roku 1994 tłumaczenia z języka angielskiego Chrześcijańskich Pism Greckich.
Cechy charakterystyczne Przekładu Nowego Świata
Przekład ten jest w przedmowie rekomendowany przez wydawcę jako posługujący się językiem współczesnym, w którym starano się jak najdosłowniej oddać treść oryginału. W którym każdemu słowu oryginału starano się przypisać odpowiadające mu słowo angielskie, a następnie - polskie, i konsekwentnie używać jednego odpowiednika dla danego wyrazu w języku źródłowym. A tylko ze względu na wymogi gramatyki języka polskiego, dla wiernego i jasnego oddania sensu, w niektórych miejscach dodano wyrazy pomocnicze, zaznaczając to jednak pojedynczymi nawiasami kwadratowymi [ ].
Wydawca podał również szereg różnych przykładów mających dowodzić rzetelności i uczciwości oraz naukowej fachowości przekładu. Stwierdzono na przykład, że:
- wszędzie, gdzie występowało słowo hebr. 'nefesz' lub gr. 'psyche', zastosowano wyraz 'dusza'; wszędzie, gdzie napotkano na homonimy, korzystano z rozstrzygnięć L. Koehlera i W. Baumgartnera;
- przy tłumaczeniu odrzucono teorię 'waw consecutivum', czyli 'waw następstwa', bądź 'waw zwrotnego', wg którego spójnik 'waw' (odpowiednik polskiego "a" lub "i") miał zmieniać aspekt połączonego zeń czasownika z formy niedokonanej w dokonaną;
- przy tłumaczeniu z języka greckiego starano się oddać rodzaj czynności, gdyż gramatyka grecka pozwala określić, czy czynność jest chwilowa, ciągła, wielokrotna, czy zakończona; dlatego w języku polskim starano się dodać słowa pomocnicze, tak aby wskazywały na rodzaj czynności (np. tam, gdzie czasownik 'miłujcie' występował w formie ciągłej oddano go przez 'stale miłujcie', a w Liście Jana 3, 6-8 wyraz 'nie grzeszy' oddano 'nie trwa w grzechu').
Analiza porównawcza przekładu i oryginałów pozwala jednak stwierdzić jednoznacznie, że uzasadnienia te są naciągane, gdyż wszelkie zmiany wprowadzone do tłumaczenienia były ukierunkowane wyłącznie na uzasadnienie doktryny propagowanej przez Świadków Jehowy.
Koronnym tego przykładem jest wstawienie w 237 miejscach do Pism Greckich nie występującego w oryginale ani razu imienia Jehowa. Nazwane to zostało przywróceniem Imienia Bożego usuniętego przez odstępców. A uzasadnione zostało tym, że Imię Boże musiało występować w pierwotnej wersji Nowego Testamentu, bo występowało w Starym Testamencie, a Nowy Testament często cytuje Stary Testament. Co ciekawe, jednoczeście przyznaje się, że nie zachowały się manuskrypty dowodzące, że występowało ono w oryginale Nowego Testamentu, tyle że brak tych manuskryptów tłumaczy się tym, że zostały one zniszczone przez odstępców.
Tymczasem, analiza porównacza tekstu przekładu i oryginałów pozwala stwierdzić, że:
- tylko około 80 wystąpień Imienia Bożego w Przekładzie Nowego Świata związanych jest z cytowaniem Starego Testamentu, a więc pozostałe około 140 wystąpień nie może być uzasadniane występowaniem Imienia Bożego w Starym Testamencie,
- spośród tych około 80 cytowań Starego Testamentu większość odnosi się ewidentnie do Septuaginty, w której Imię Boże nie występowało, a więc znowóż nie można uzasadniać zmian występowaniem Imienia Bożego w cytatach ze Starego Testamentu.
Nieprawdą jest również, że Imię Boże przywrócono wszędzie tam, gdzie odstępczy chrześcijanie usunęli je wstawiając Kyrios czyli Pan. Klucz był inny, ale bardzo prosty. Wszędzie tam gdzie Kyrios odnosiło się do Boga Ojca, tam wstawiano Imię Boże, a tam gdzie Kyrios odnosiło się do Jezusa, tam zachowywano Pan. Tam gdzie wstawienie Imienia Bożego dowodziłoby lub choć pozwalałoby dopuścić Bóstwo Jezusa, tam nie wstawiano Imienia Bożego, a tam gdzie nie wstawienie Imienia Bożego pozwalało zasugerować, że Jezus nie jest Bogiem, tam nie wstawiano Imienia Bożego. A więc, wstawianie lub nie wstawianie Imienia Bożego miało na celu takie zafałszowanie tekstu które zaprzeczałoby Bóstwu Jezusa.
W niektórych wydaniach Przekład Nowego Świata zawiera dodatki, takie jak: mapy, tabele pisarzy i dat spisania ksiąg, tematy do rozmów, konkordancję, a także merytoryczne opracowania niektórych tematów biblijnych. W niektórych językach (w języku polskim brak) wydano wersje z przypisami. Przypisy zawierają m.in. różnice w stosunku do innych rękopisów.
Określenie "bóg" w stosunku do Jezusa napisano małą literą w Jana 1:1, 18. W Jana 20:28 użyto słowa "Bóg" pisanego wielką literą. Określenie "syn" w stosunku do Jezusa niekiedy również zapisano małą literą (np. J 17:1, Mt 4:6).
Przetłumaczono słowo gr. stauros na dwa tzn. "pal męki" (np. Mt 27:40).
Przełożono greckie słowo parousia na "obecność".
Przetłumaczono gr. słowo naos na "świątynia" w Ap 7:15, a w Ap 11:1n. na "sanktuarium świątyni".
Przetłumaczono greckie słowo "parakletos" na "wspomożyciel" w J 14:16.
