Rok 1925

W następnym roku dnia 24 lutego [1918] prezes Rutherford wygłosił w Los Angeles (Kalifornia, USA) po raz pierwszy słynne przemówienie na elektryzujący temat: „Świat się kończy – miliony obecnie żyjących nigdy nie umrą”.

W dniu 27 maja 1920 roku, w czwartek, siedmiu mówców przemawiało w siedmiu olbrzymich salach w różnych częściach Berlina do jakichś 8000 czy 9000 ludzi spragnionych prawdy, na temat: „Koniec jest bliski! Co będzie potem?”

Możemy przeto z ufnością oczekiwać, że rok 1925-y zaznaczy się powrotem Abrahama, Izaaka, Jakóba i wiernych proroków Starego Zakonu, a mianowicie tych, których Apostoł wymienia w jedenastym rozdziale listu do Żydów - do stanu ludzkiej doskonałości.

Nie będzie żadnej pomyłki ... Abraham obejmie w posiadanie swoje obiecane dziedzictwo w 1925 roku.

Proste obliczenie tych lat miłościwych wskazuje nam następujący fakt: Siedemdziesiąt lat miłościwych po pięćdziesiąt każde uczyni 3500 lat. Ten okres czasu zacząwszy się od 1575 roku przed Rokiem Pańskim 1-ym z konieczności przywiódł nas do jesieni 1925 roku, o którym to czasie symbol się kończy a jego wielki antysymbol się zaczyna. Czegóż tedy mamy się spodziewać? W symbolu musiało być kompletne przywrócenie, a zatem wielki antysymbol musi zaznaczyć się początkiem przywrócenia wszechrzeczy. Główną rzeczą mającą być przywróconą, jest życie ludzkie; a ponieważ Pismo Święte stanowczo powiada, że nastąpi zmartwychwstanie Abrahama, Izaaka i Jakóba i innych mężów starego Zakonu i że oni otrzymają pierwsi łaskę, przeto możemy spodziewać się w roku 1925-ym powrotu tych wiernych mężów Izraela ze stanu śmierci, gdy zostaną wskrzeszeni do życia i przywróceni do doskonałego stanu ludzkiego, oraz uczynieni widzialnymi, legalnymi przedstawicielami nowego porządku rzeczy na świecie.

W roku 1923 położono wielki nacisk na podejmowanie służby pełnoczasowej i zwrócona się z wezwaniem: „Potrzeba 1000 pionierów!”. Wywołało to dość duże podniecenie wśród ludu Bożego (...) Na przykład Willi Unglaube zrozumiał, że to zaproszenie odnosi się do niego i podjął służbę pionierską, oświadczając, że czyni to „nie na rok lub dwa, lecz na tak długo, jak długo będzie mnie potrzebował Jehowa”.

W wydanej w roku 1920 książce Miliony ludzi z obecnie żyjących nigdy nie umrą! powiedziano: „Możemy przeto z ufnością oczekiwać, że rok 1925 zaznaczy się powrotem [ze śmierci] Abrahama, Izaaka, Jakóba i wiernych proroków starożytności (…) do stanu ludzkiej doskonałości”. Oprócz zmartwychwstania wiernych mężów z dawnych czasów niektórzy spodziewali się również, że w roku 1925 namaszczeni chrześcijanie otrzymają nagrodę niebiańską. Rok 1925 nadszedł i minął.

...Is not the Watch Tower Bible and Tract Society the one and only channel which the Lord has used in dispensing his truth continually since the beginning of the harvest period?

We would not refuse to treat one as a brother because he did not believe the Society is the Lord's channel. If others see it in a different way, that is their privilege. There should be full liberty of conscience.

Lud Boży musiał na przykład skorygować swe poglądy na temat roku 1925. Z rokiem tym wiązano nadzieję na odrodzenie i liczne błogosławieństwa, ponieważ sądzono, że wyznaczy on koniec siedemdziesięciu 50-letnich jubileuszy, liczonych od czasu wejścia Izraelitów do Kanaanu (3 Mojż. 25:1-12). A. D. Schroeder wspomina: „Uważano, że ostatek namaszczonych duchem naśladowców Chrystusa pójdzie w owym roku do nieba, aby tam wejść w skład Królestwa, i że wierni mężowie z dawnych czasów, między innymi Abraham i Dawid, zostaną wskrzeszeni jako książęta i obejmą rządy nad ziemią podczas panowania Królestwa Bożego”. Rok 1925 nadszedł i minął, a namaszczeni naśladowcy Jezusa jako klasa dalej przebywali na ziemi. Wierni mężowie czasów starożytnych — Abraham, Dawid i inni — nie zostali wskrzeszeni, by się stać książętami na ziemi (Ps. 45:17). Toteż, jak wspomina Anna MacDonald, „rok 1925 był dla wielu braci bardzo smutny. Niektórzy się zgorszyli i utracili nadzieję. Spodziewali się ujrzeć zmartwychwstanie ‚starożytnych osobistości’ [takich jak Abraham]. Zamiast uważać to za ‚prawdopodobne’, wnioskowali, że jest to ‚pewne’, a prócz tego niektórzy przygotowywali się na powitanie wskrzeszonych bliskich. Siostra, od której poznałam prawdę, napisała mi w liście, że to, o czym mi mówiła, było pomyłką.

W wykładzie „Miliony ludzi z obecnie żyjących nigdy nie umrą”, wygłoszonym przez J.F. Rutherforda 21 marca 1920 roku w nowojorskim teatrze Hippodrome, skierowano uwagę na rok 1925. Na jakiej podstawie uważano go za znamienny? W książce wydanej także w roku 1920 powiedziano, że jeśli 70 pełnych jubileuszy liczyć od przyjętej podówczas daty wejścia Izraelitów do Ziemi Obiecanej (zamiast zaczynać od ostatniego jubileuszu przed niewolą babilońską i liczyć do początku roku jubileuszowego na koniec pięćdziesiątego cyklu), mogłoby to wskazywać na rok 1925. Stąd też wiele osób spodziewało się, że być może przed upływem tego roku ostatek małej trzódki dostąpi nagrody niebiańskiej. Datę tę kojarzono również ze zmartwychwstaniem wiernych przedchrześcijańskich sług Bożych, mających występować na ziemi w charakterze książęcych przedstawicieli niebiańskiego Królestwa. Gdyby zaś rzeczywiście do tego doszło, oznaczałoby to dla ludzkości wkroczenie w erę, w której przestałaby panować śmierć, a więc miliony ówcześnie żyjących mogłyby mieć nadzieję na to, że nigdy nie umrą. Cóż za wspaniała perspektywa! Chociaż oczekiwania te były błędne, gorliwie opowiadano o nich innym ludziom.

Rok 1925 nadszedł i minął. Niektórzy porzucili swą nadzieję. (…) Pewne wyliczenia dat i związane z nimi oczekiwania stały się przyczyną głębokich rozczarowań. Po roku 1925 w niektórych zborach we Francji i Szwajcarii gwałtownie obniżyła się liczba obecnych na zebraniach.

Another faithful servant in modern times whom Jehovah God used mightily was Joseph F. Rutherford, mentioned at the outset. He was a bold advocate of Bible truth and in particular of the name of Jehovah. Though widely known as Judge Rutherford, he was at heart a humble man. For example, he once made some dogmatic statements as to what Christians could expect in 1925. When events failed to support his expectations, he humbly told the Brooklyn Bethel family that he had made a fool of himself.