Jednakże skoro tak twierdzą, to muszą się liczyć z pewnymi
kwestiami, które wynikają wprost z Pisma Świętego. Na początek
zwróćmy uwagę na jeden werset:
Pwt 32,39
39. Patrzcie teraz, że to Ja, Ja jestem A oprócz mnie nie ma
boga. […]
(BW)
Pwt 32,39
39. Zobaczcie więc, że to ja jestem i nie ma obok mnie żadnych
bogów. […]
(PNŚ)
W chwili, kiedy to Bóg Jahwe mówił, wiadomo, że Jezus Chrystus już
był:
J 1,1-2
1. Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, a Bogiem było Słowo.
2. Ono było na początku u Boga.
(BW)
J 1,1-2
1. Na początku był Słowo, a Słowo był u Boga i Słowo był bogiem.
2. Ten był na początku u Boga.
(PNŚ)
Widzimy, że dla nich istnieją dwaj bogowie. Jeden ten większy,
pisany wielką literą i ten mniejszy pisany małą literą. Lecz w tym
momencie ŚJ wykręcają się twierdząc, że ten argument nie świadczy o
tym, iż oni są politeistami, gdyż w Biblii bogami są nazwani również
inni i co więcej, są to bogowie w sensie pozytywnym: J 10,34-36 i Ps
8,6
Ps 8,6
6. Uczyniłeś go niewiele mniejszym od istot niebieskich (hebr.
elohim), chwałą i czcią go uwieńczyłeś.
(BT)
- W hebrajskim oryginale występuje tutaj słowo elohim, które
znaczy „bóg”.
Twierdzą oni, że ich monoteizm polega na tym, że wierzą tylko w
jednego Boga – Boga Ojca, który nie ma sobie równych wśród innych
bogów, a w tym i Jezusa.
Jednakże z wiarą w prawdziwego Boga wiążą się pewne wymagania
stawiane przez Biblię:
· Tylko Bogu mamy służyć.
(Mt 6,24)
· Tylko Bogu mamy się
kłaniać. (2 Krl 17,35)
· Tylko Boga mamy czcić (2
Krl 17,37-39)
· Tylko On może być
„naszym Bogiem” (Wyj 20,3)
Ponadto jest kilka cech charakterystycznych, na które chcę zwrócić
uwagę, które Biblia, choć nie daje jednoznacznego zakazu w stosunku
do innych, rezerwuje dla Boga (nie spotykane w przypadku innych osób
i bogów w Biblii):
· Mamy w niego wierzyć
· Mamy wzywać Jego imienia
· Mamy być Jego świadkami.
Teraz zajmę się oddzielnie każdym punktem z osobna:
1. Tylko Bogu mamy służyć.
Mt 6,24
24. Nikt nie może dwom panom służyć, gdyż albo jednego nienawidzić
będzie, a drugiego miłować, albo jednego trzymać się będzie, a
drugim pogardzi. Nie możecie Bogu służyć i mamonie.
(BW)
Z tego fragmentu można zauważyć pouczenie Jezusa, abyśmy służyli
tylko jednemu Panu, gdyż jeśli będziemy mieli dwóch panów, wtedy
może zajść niebezpieczeństwo, że jednego znienawidzimy, a drugiego
będziemy miłować. Jednakże w rzeczywistości możemy służyć wielu
panom:
1 Tm 6,2
2. Ci zaś, którzy mają panów wierzących, niech ich nie
lekceważą z tego powodu, że są braćmi, ale niech im tym wierniej
służą, dlatego że ci, którzy korzystają z ich wiernej służby, są
wierzącymi i umiłowanymi. Tego nauczaj i do tego zachęcaj.
(BW)
Ale Jezusowi chodziło o służenie w sensie absolutnym. Wiadomo, że
wszystko w Biblii ma swój wymiar absolutny i relatywny. Ci ziemscy
panowie są panami w sensie relatywnym. Natomiast ŚJ powinni przyjąć
do wiadomości, że Jezus jest Panem w sensie absolutnym:
1 Kor 8,5-6
5. Bo chociaż nawet są tak zwani bogowie, czy to na niebie, czy na
ziemi, i dlatego jest wielu bogów i wielu panów,
6. Wszakże dla nas istnieje tylko jeden Bóg Ojciec, z którego
pochodzi wszystko i dla którego istniejemy, i jeden Pan, Jezus
Chrystus, przez którego wszystko istnieje i przez którego my
także istniejemy.
(BW)
A przecież Jahwe też jest naszym Panem:
Ps 8,1
1. Jehowo, nasz Panie, jakże majestatyczne jest twe imię na
całej ziemi, ty, którego dostojeństwo jest wychwalane nad niebiosa!
(PNŚ)
Pismo Święte wielokrotnie wzywa nas do tego, abyśmy byli sługami
Jezusa:
Jn 12:26
26. A kto by chciał Mi służyć, niech idzie na Mną, a gdzie Ja
jestem, tam będzie i mój sługa. A jeśli ktoś Mi służy, uczci go mój
Ojciec.
(BT)
zob. także J 15,20; Rz 1,1; 14,18; 16,18; 2 Kor 11,23; Kol 3,24;
4,12; Tt 1,1; Jk 1,1; 2 Ptr 1,1; Jud 1,1
W tym momencie ŚJ mają do wyboru: Albo wbrew wyraźnemu nakazowi
Biblii nie służą Jezusowi, albo wbrew wyraźnemu zakazowi w Biblii
służą dwom Panom. Ponadto powinni też uznać, że jednym z pierwszych
politeistów jest św. Paweł, który najwyraźniej nie mógł się
zdecydować, komu ma służyć:
Tt 1,1
1. Paweł, sługa Boga i apostoł Jezusa Chrystusa, [posłany do
szerzenia] wśród wybranych Bożych wiary i poznania prawdy wiodącej
do życia w pobożności,
(BT)
Rz 1,1
1. Paweł, sługa Chrystusa Jezusa, z powołania apostoł,
przeznaczony do głoszenia Ewangelii Bożej,
(BT)
2. Tylko Bogu mamy się kłaniać.
2 Krl 17,35
35. A przecież Pan zawarł z nimi przymierze, nakazując im: Nie
oddawajcie czci innym bogom i nie kłaniajcie im się, i nie
służcie im, i nie składajcie im ofiar,
(BW)
Znowu z kłanianiem się jest tak jak ze służeniem. Można się pokłonić
w geście szacunku, można oddać pokłon królowi, ale tutaj chodzi o
pokłony w sensie absolutnym.
Spójrzmy na pokłony w sensie relatywnym:
Mt 18,26
26. Tedy sługa padł przed nim, złożył mu pokłon i rzekł:
Panie! Okaż mi cierpliwość, a oddam ci wszystko.
(BW)
- W tej przypowieści Jezus widział coś naturalnego w tym, ze poddani
kłaniają się przed swoim królem.
Ap 3,9
9. Oto sprawię, że ci z synagogi szatana, którzy podają się za
Żydów, a nimi nie są, lecz kłamią, oto sprawię, że będą musieli
przyjść i pokłonić się tobie do nóg, i poznają, że Ja ciebie
umiłowałem.
(BW)
Lecz w przypadku Jezusa Chrystusa mowa jest o pokłonie w sensie
absolutnym, ponieważ w jednym miejscu mowa jest o tym, że otrzymuje
dokładnie takie pokłony, jak Jego Ojciec, który zasiada na tronie:
Ap 5,13-14
13. I słyszałem, jak wszelkie stworzenie, które jest w niebie i na
ziemi, i pod ziemią, i w morzu, i wszystko, co w nich jest, mówiło:
Temu, który siedzi na tronie, i Barankowi,
błogosławieństwo i cześć, i chwała, i moc na wieki wieków.
14. A cztery postacie mówiły: Amen. Starcy zaś upadli i oddali
pokłon.
(BW)
I znowu ŚJ albo łamią nakaz oddawania pokłonów Jezusowi, albo zakaz
oddawania pokłonów innym bogom.
3. Tylko Boga mamy czcić (2 Krl 17,37-39)
2 Krl 17,37-39
37. Ustaw zaś i praw, i zakonu, i przykazań, które wam spisał,
przestrzegajcie, wypełniając je po wszystkie dni, ale innym bogom
czci nie oddawajcie.
38. O przymierzu, które zawarłem z wami, nie zapominajcie, a innym
bogom czci nie oddawajcie.
39. Lecz jedynie Panu, Bogu waszemu, cześć oddawajcie, a On
wyrwie was z mocy wszystkich waszych nieprzyjaciół.
(BW)
Lecz w przypadku Jezusa, to już trzeba zacytować Jego własne słowa:
J 5,23
23. Aby wszyscy czcili Syna, jak czczą Ojca. Kto nie czci Syna, ten
nie czci Ojca, który go posłał.
(BW)
Znowu mamy tę samą sytuację. Jezus domaga się od nas takiej czci,
jakia należy się Jego Ojcu. Czyli znowu tu chodzi o cześć w wymiarze
absolutnym. Antytrynitaryści nie chcąc czcić Syna, nie czczą Ojca –
„Kto nie czci Syna, ten nie czci Ojca, który go posłał”. Bardziej
rozwinięta polemika na ten temat znajduje się
tutaj.
4. Tylko On może być „naszym Bogiem”
Wj 20,3
3. Nie będziesz miał cudzych bogów obok Mnie!
(BT)
ŚJ muszą zatem przyznać, że pierwszą pozytywną postacią w Biblii,
która złamała ten zakaz jest Apostoł Tomasz:
J 20,28-29
28. Odpowiedział Tomasz i rzekł mu: Pan mój i Bóg mój.
29. Rzekł mu Jezus: Że mnie ujrzałeś, uwierzyłeś; błogosławieni,
którzy nie widzieli, a uwierzyli.
(BW)
Bardziej rozwinięta polemika na ten temat znajduje się
tutaj.
Teraz chciałbym zwrócić uwagę na trzy inne aspekty, które są
biblijnymi nakazami danymi człowiekowi wobec Boga:
· Mamy w niego wierzyć
· Mamy być Jego świadkami.
· Mamy wzywać Jego imienia
1. Mamy wierzyć w Boga.
Nigdzie w Biblii nie spotkałem wezwania do tego, aby wierzyć w
jakiegoś człowieka. Natomiast Chrystus domaga się od nas, abyśmy w
Niego wierzyli tak, jak wierzymy w Ojca:
J 14,1
1. Niechaj się nie trwoży serce wasze; wierzcie w Boga i we mnie
wierzcie!
(BW)
W dwóch pozostałych aspektach ŚJ muszą przyznać, że Jezus
„konkuruje” ze starotestamentalnym Jahwe.
2. Mamy być Jego świadkami:
Iz 43,10
10. Wy jesteście moimi świadkami mówi Pan - i moimi sługami, których
wybrałem, abyście poznali i wierzyli mi, i zrozumieli, że to Ja
jestem, że przede mną Boga nie stworzono i po mnie się go nie
stworzy.
(BW)
- Te słowa pochodzą ze Starego Testamentu i wypowiedział je Jahwe.
Natomiast zobaczmy pouczenie Jezusa Chrystusa z Nowego Testamentu:
Dz 1,8
8. Ale weźmiecie moc Ducha Świętego, kiedy zstąpi na was, i
będziecie mi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w
Samarii, i aż po krańce ziemi.
(BW)
- Od tej chwili uczniowie Jezusa nazywają się wyłącznie świadkami
Jezusa:
Ap 2,13
13. Wiem, gdzie mieszkasz: tam, gdzie jest tron szatana, a trzymasz
się mego imienia i wiary mojej się nie zaparłeś, nawet we dni
Antypasa, wiernego świadka mojego, który został zabity u was,
tam gdzie mieszka szatan.
(BT)
Dz 22,20
20. a kiedy przelewano krew Szczepana, Twego świadka, byłem
przy tym i zgadzałem się, i pilnowałem szat jego zabójców.
(BT)
Ap 17,6
6. I ujrzałem Niewiastę pijaną krwią świętych i krwią świadków
Jezusa, a widząc ją zdumiałem się wielce.
(BT)
Natomiast nie mogłem znaleźć w Nowym Testamencie wzmianki o
świadkach Jahwe!
3. Mamy wzywać Jego imienia
- Tutaj również ŚJ muszą zgodnie przyznać, że Jezus konkuruje w
pewien sposób ze starotestamentalnym Jahwe. Przypatrzmy się na kilka
ciekawych wersetów.
Ef 1,20-21
20. Wykazał On je, gdy wskrzesił Go z martwych i posadził po swojej
prawicy na wyżynach niebieskich,
21. ponad wszelką Zwierzchnością i Władzą, i Mocą, i Panowaniem, i
ponad wszelkim innym imieniem wzywanym nie tylko w tym wieku,
ale i w przyszłym.
(BT)
- Imię Jezusa jest ponad wszelkim imieniem wzywanym! Nie ma innego
imienia większego, które moglibyśmy wzywać. W Nowym Testamencie
spotykamy tylko przypadki jednoznacznie mówiące o wzywaniu imienia
Jezusa:
1 Kor 1,2
2. Zborowi Bożemu, który jest w Koryncie, poświęconym w Chrystusie
Jezusie, powołanym świętym, wraz ze wszystkimi, którzy wzywają
imienia Pana naszego Jezusa Chrystusa na każdym miejscu, ich i
naszym:
(BW)
Dz 9,14
14. I ma on także władzę od arcykapłanów więzić tutaj wszystkich,
którzy wzywają Twego imienia.
(BT)
Nawet starotestamentalne „wzywanie imienia Pańskego” Nowy Testament
odnosi do Jezusa:
Rz 10,9-13
9. Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem, i w sercu
swoim uwierzysz, że Bóg Go wskrzesił z martwych - osiągniesz
zbawienie.
...
13. Albowiem każdy, kto wezwie imienia Pańskiego, będzie zbawiony.
(BT)
Podsumowując, należy więc stwierdzić, że wiara ŚJ jest wiarą
politeistyczną, zaczerpniętą (?) z pogańskich mitów, w którym był jeden
bóg najwyższy (np. Zeus) oraz mniejsi bogowie, którzy byli jego
dziećmi. Oddawanie czci jednemu, mogło wzbudzić zazdrość i zawiść u innych.
Często cechowała ich rywalizacja. Natomiast w
relacji Ojciec-Syn czegoś takiego w Biblii nie znajdujemy. Jest
jeden zamysł, nie ma podziałów, różnicy zdań, zazdrości - pod każdym
względem są oni jedno. Oddawanie chwały Ojcu ma się ściśle wiązać z
chwałą Jezusa – J 5,23 „[…] Kto nie oddaje czci Synowi, nie oddaje
czci Ojcu, który Go posłał.” (BT), a Chwała Jezusa jest ściśle
związana z chwałą Ojca Flp 2,11 „I aby wszelki język wyznał, że
Jezus Chrystus jest PANEM - ku chwale Boga Ojca.” (BT)
Wszystkie podkreślenia dodane, a biblijne cytaty zostały wzięte z:
BT - Biblii Tysiąclecia.
BW - Biblii Warszawskiej.
PNŚ - Przekładu Nowego Świata.
Grzegorz Żebrowski, marzec 2004
http://www.trynitarysci.republika.com.pl/
