Wielkie
odstępstwo w nauczaniu Świadków Jehowy
Świadkowie Jehowy nauczają, że na przełomie I i
II wieku po Chrystusie, w momencie w którym zmarł ostatni apostoł – Jan,
chrześcijaństwo zbłądziło, odchodząc od nauk jakie przekazali apostołowie
i pisarze Nowego Testamentu. Świadkowie Jehowy określają to mianem
„Wielkiego odstępstwa”, odwołując się do 2 Tes 2:3. Jedna z książek
Świadków Jehowy podaje:
„Apostoł Paweł przepowiedział jednak wśród namaszczonych chrześcijan
odstępstwo, a orędzia Jezusa dowodzą, że pojawiło się ono jeszcze za
życia sędziwego Jana. Był on ostatnim z tych, którzy powstrzymywali
zakusy Szatana, pragnącego za wszelką cenę zdeprawować nasienie
niewiasty..... po śmierci Jana odstępstwo bujnie się rozpleniło”
(Wspaniały
finał Objawienia bliski, Brooklyn 1993, str. 29 -30).
Wedle Świadków Jehowy apostoł Jan zmarł ok.
roku 100 n.e. (por. leksykon Świadków Jehowy pt. Całe Pismo jest
natchnione przez Boga i pożyteczne, Brooklyn 1998, str. 194, par. 5).
Świadkowie Jehowy nie podają na podstawie jakich danych tak nauczają, ale
nie trudno się domyśleć, bo wiemy, że o śmierci Jana za Trajana, (czyli
ok. roku 100) uczyli dopiero Klemens aleksandryjski, Ireneusz i Euzebiusz.
Problem polega jednak na tym, że ci pisarze żyli w czasach które
Świadkowie Jehowy uważają już za czasy odstępstwa. Euzebiusz i Klemens
żyli w III wieku, a Ireneusz pod koniec drugiego wieku. Świadkowie Jehowy
ustalają więc początek czasu wielkiego odstępstwa za pomocą danych
uzyskanych od odstępców. Gdzie tu sens?
Jeśli Świadkowie Jehowy chcieliby uzyskać
bardziej wiarygodne dane o czasie początku wielkiego odstępstwa, który to
początek wiążą ze śmiercią św. Jana, to powinni się odwołać nie do
powyższych pisarzy, jacy wedle doktryny Świadków Jehowy są odstępcami, ale
do jakichś wcześniejszych i wiarygodniejszych świadków historii. Takim
wiarygodniejszym świadkiem mógłby być tu Papiasz, który żył bliżej czasów
apostolskich (ok. roku 135) i nawet znał osobiście świętego Jana
(Ireneusz, Przeciw herezjom, V, 33, 3- 4).
Jeśli jednak odwołać się do Papiasza to będzie to jeszcze mniej
korzystne dla doktryny Świadków Jehowy. Papiasz uczył bowiem, że Jan
apostoł zginął śmiercią męczeńską w Judei wraz ze swym bratem Jakubem, co
miało mieć miejsce już za czasów Heroda Agryppy I (43-44 rok) lub
najpóźniej w latach 62-70 (por. S. Gądecki, Wstęp do Pism Janowych,
Gniezno 1996, str. 10).
Powyższa książka Świadków Jehowy pt. Wspaniały finał......, podawała w
wyżej przez mnie przytaczanym cytacie, że „po śmierci Jana odstępstwo
bujnie się rozpleniło” (str. 29-30). Zatem jeśli Jan apostoł zginął
przed rokiem 70, to z tego wynika, że odstępstwo „bujnie się rozpleniło”
już po roku 70. W swoim wyżej przytaczanym leksykonie pt. Całe
Pismo......, Świadkowie Jehowy uczą (str.12, por. Przekład Nowego Świata,
edycja 1997, str. 1562), że po roku 70 powstały następujące Pisma
kanoniczne Nowego Testamentu, które uznają też sami Świadkowie Jehowy: 1
Jana, 2 Jana 3 Jana, Apokalipsa.
Jeśli Pism tych nie mógł po roku 70 napisać Jan apostoł (do czego sama
Biblia nie rości sobie też prawa, bo nie mówi iż napisał te Pisma Jan, co
najwyżej napisał je jakiś nie zidentyfikowany bliżej Jan) a według
Świadków Jehowy Pisma te powstały wtedy gdy „po śmierci Jana odstępstwo
bujnie się rozpleniło”, to z tego wynika, że Świadkowie Jehowy włączyli
do swej Biblii Pisma napisane już przez radykalnych odstępców.
Jan Lewandowski,
październik 2002
