Kiedy badałem artykuł Jana Lewandowskiego „Czy
Nabuchodonozor zburzył Jerozolimę w 607 r. p.n.e”, stwierdziłem, że
obszedł się on dość miłosiernie z nauczaniem Towarzystwa Strażnica
na temat chronologii panowania królów babilońskich.
Czesław M.
Czech
ierwsze
co się rzuca w oczy badając ten temat w literaturze Towarzystwa, to
fakt, że w publikacjach unika się tego tematu, oraz unika się
podawania dat panowania poszczególnych królów. Od początku lat 60 XX
w. znalazłem tylko jeden artykuł mówiący na temat panowania
poszczególnych królów babilońskich, oraz kilka miejsc podających
niektóre daty z tego okresu. Kiedy weźmie się pod uwagę, jak ważną
rolę spełnia data zburzenia Jerozolimy (607 r. p.n.e.) oraz data
zdobycia Babilonu (539 r. p.n.e.) w nauczaniu Towarzystwa Strażnica,
to fakt ten jest bardzo dziwny. Wygląda to tak, jakby Towarzystwo
specjalnie unikało tego tematu.
Kiedy Nabuchodonozor zaczął panować w Babilonie?
iblia
uczy, że Jerozolima została zburzona w 19 roku panowania
Nabuchodonozora (Nabukadneccar, Nebukadnesar) (2 Król. 25,8;
Jeremiasza 52,12). Kiedy uwzględni się fakt, że dla Babilończyków
rok wstąpienia na tron danego króla nie był pierwszym rokiem jego
panowania, ale lata panowania zaczynali liczyć dopiero od 1 Nisan
(marzec-kwiecień) następnego roku, to aby otrzymać datę 607 r.
p.n.e., Nabuchodonozor musiałby objąć władzę królewską w 626 r.
p.n.e. (gdyż o śmierci ojca dowiedział się w czasie wyprawy wojennej
z której natychmiast powrócił, aby objąć panowanie).
Jednak Towarzystwo Strażnica podaje dwie różne daty wstąpienia
Nabuchodonozora na tron. Co już samo w sobie jest bardzo dziwne i
zastanawiające.
książce „Życie wieczne w wolności synów Bożych” na str. 23 w tabeli
można znaleźć informację, że w roku 625 p.n.e. „Nabuchodonozor
królem Babilonu, trzeciego mocarstwa światowego”. Tę samą datę
możemy znaleźć w książce „Całe Pismo jest natchnione przez Boga i
pożyteczne”. Na str. 296 w tabeli można znaleźć taką informację:
„625 p.n.e. Nebukadneccar (Nabuchodonozor II) zostaje królem
Babilonu; pierwszy rok jego panowania liczy się od 1 Nisan 624 roku
p.n.e.”. Konsekwencją tej informacji jest to, że 19 rok panowania
Nabuchodonozora zaczyna się 1 Nisan 606 p.n.e. Tym samym podważa to
datę 607 r. p.n.e. jako datę zburzenia Jerozolimy. Aby wybrnąć z tej
sytuacji Towarzystwo zaczęło nauczać, że Żydzi lata panowania
liczyli od roku wstąpienia na tron i 19 rok panowania
Nabuchodonozora podany przez Jeremiasza, tak naprawdę był 18 rokiem
panowania tego króla liczonym według sposobu babilońskiego.
Jednakże książka „Insight on the Scriptures” podaje, że
Nabuchodonozor panował w latach 624-582 p.n.e. Potwierdza takie
datowanie książka: „Pilnie zważaj na proroctwa Daniela!” która na
stronie 63 informuje, że „w roku 624 p.n.e. Nebukadneccar wstąpił na
tron i został drugim władcą imperium nowobabilońskiego”. Natomiast
na stronie 67 podaje, że panował „do samej śmierci w roku 582
p.n.e.”. Konsekwencją tych informacji jest to, że pierwszy rok
panowania Nabuchodonozora zaczyna się 1 Nisan 623 r. p.n.e., co z
kolei powoduje, że 18 rok panowania zaczyna się od 1 Nisan 606 r.
p.n.e., natomiast 19 rok od 1 Nisan 605 r. p.n.e. Tym samym nie da
się utrzymać daty zburzenia Jerozolimy w roku 607 p.n.e., gdyż byłby
to 17 rok panowania Nabuchodonozora, a nie 19 jak podaje Biblia, czy
18 jak to sugeruje Towarzystwo Strażnica. A ponieważ książka „Pilnie
zważaj na proroctwa Daniela!” jest najnowszą pozycją z tych
wszystkich książek, można więc uznać informacje w niej zawarte, że
jest to „najjaśniejsze światło” i „najświeższy pokarm” dany za
pośrednictwem „niewolnika wiernego i rozumnego”.
Takie podejście do podawania lat panowania Nabuchodonozora przez
Towarzystwo Strażnica pokazuje jak bardzo Ciało Kierownicze jest
nierzetelne w nauczaniu innych ludzi i nie zależy im na prawdzie.
Tym samym staje się ono niewiarygodne. Jednakże to nie koniec
kłopotów z ustaleniem chronologii panowania królów babilońskich w
oparciu o publikacje Towarzystwa Strażnica.
Lata panowania pozostałych królów babilońskich w
nauczaniu Towarzystwa Strażnica.
edynym
tekstem jaki znalazłem, a omawiającym całościowo panowanie królów
babilońskich, jest artykuł zatytułowany „Radość złych nie trwa
długo” i zamieszczony w Strażnicy nr 8 z 1966 roku na str. 8-9. Oto
co naucza on na temat panowania tych królów:
„Amel-Marduk (Ewil-Merodach) jako
najstarszy syn Nabuchodonozora objął po nim tron w roku 581 p.n.e.
(...) Ewil-merodach po dwuletnim panowaniu został zamordowany przez
swego szwagra Neriglissara, który następnie rządził przez cztery
lata i w tym okresie zajmował się głownie wznoszeniem budowli. Po
nim wstąpił na tron jego małoletni jeszcze syn Labaszi-Marduk, dał
się on poznać jako nader występny młodzieniec i już po dziewięciu
miesiącach padł ofiarą zamachu. Wtedy objął tron Nabonid, ulubiony
zięć Nabuchodonozora, który dotąd pełnił funkcję namiestnika miasta
Babilon. Panowanie jego zyskało sobie wielką sławę i rozciągnęło się
aż do upadku Babilonu w roku 539 p.n.e. (...) W oazie Tema na
terenie Arabii Nabonid założył drugą stolicę Babilonii. W trzecim
roku swego królowania ustanowił współwładcą wspomnianego już
Balsazara.”
Z tego
artykułu wynika, że Amel-Marduk (Ewil-Merodach) panował dwa lata,
czyli w latach 581-579 p.n.e. Powoduje to pewną trudność, gdyż w
zależności jaką przyjmiemy datę początku panowania Nabuchodonozora,
otrzymujemy w chronologii dziurę od jednego roku do trzech lat,
czyli okres w którym nikt nie panował.
Następnie panował cztery lata Neriglissar – w latach 579-575 p.n.e.
Następnie przez dziewięć miesięcy w roku 575 p.n.e. panował
Labiszi-Marduk
Oraz według tego artykułu przez 36 lat panował Nabonid (od roku
śmierci Labiszi-Marduka aż do 539 p.n.e.) czyli w latach 575-539
p.n.e.
W tym momencie chronologia panowania królów babilońskich mogłaby
wyglądać tak jak na rysunku poniżej:
ednak
Towarzystwo Strażnica i w tym momencie potrafi namieszać. Oto w
książkach „Insight on the Scriptures” i „Pilnie zważaj na proroctwa
Daniela!” można znaleźć informację, że Nabonid panował 17 lat w
latach 556-539 p.n.e. A to oznacza, że powstaje w chronologii druga
dziura, tym razem 19 letnia, tym samym z 43 lat w jakich według
Towarzystwa Strażnica mieli panować następcy Nabuchodonozora,
Towarzystwo udokumentowało tylko 23 lata. Na 20 lat nie mają żadnych
krółów, co pozwala wyciągnąć wniosek, że chronologia panowania
królów Babilońskich w wydaniu Towarzystwa Strażnica jest jednym
wielkim oszustwem. Pokazuje to też, że piszący Strażnicę nr 8/1966
musieli dobrze znać lata panowania Nabonida, a pisząc, że panowanie
jego rozciągało się od śmierci Labiszi-Marduk „aż do upadku Babilonu
w roku 539 p.n.e.” dopuszczali się manipulacji i jawnego oszustwa na
tych, którzy zaufali im, że są reprezentantami „klasy niewolnika
wiernego i rozumnego”, którego ponoć używa Jehowa do przekazywania
„pokarmu na czas słuszny” dla swoich wyznawców.
W tym momencie można by zakończyć rozważania na ten temat wnioskiem,
że nijak nie da się udowodnić daty zburzenia Jerozolimy w roku 607
p.n.e., nawet w oparciu o publikacje Towarzystwa Strażnica. Pociąga
to za sobą obalenie rzekomo Biblijnej chronologii wskazującej na rok
1914, jako na rok niewidzialnego powrotu (parusji) Pana Jezusa i
objęcia przez niego władzy królewskiej w niebie. To z kolei pociąga
za sobą wniosek, że nie mógł On wybrać organizacji świadków Jehowy w
1918 roku (wtedy nazywających się jeszcze Badaczami Pisma Świętego),
jako jedynej, która głosiła prawdę o Królestwie Bożym.
DALEJ
Czesław M. Czech, czerwiec 2004
